Ο Gύρος τση ΚρήτηS

[DIM530]

Τέλεια διαδρομή. Πολύ τυχεροί αυτοί που το πήραν απόφαση, βρήκαν το χρόνο και έζησαν την εμπειρία αυτής την βόλτας. Ισως δεν πρέπει, αλλά θα το πώ Τους ζηλεύω πολύ!!!!

[newRider]

Μπράβο παιδια να είστε καλά να το ξανακάνετε και εμείς μαζί.

[gian_nykt]

γουέλ ντάν που λενε και στο χωριό μου.....περιμενουμε την συνέχεια!!!!

[petranjo]

μπραβο παιδες φανταστικη διαδρομη
κ ακομα δεν εχουμε δει τιποτα αλλα ας κανουμε υπομονη
σιγουρα οσο καλα κα αν μας δειξετε ολη την διαδρομη δεν υπαρχει περιπτωση να νιωσουμε αυτα που νιωσατε εσεις
αλλα θα δωσετε να καταλαβουν ολοι ποια ειναι η κρητη κ για ποιο λογο ενα on-off μοτοσακο ειναι το υδανικο για την κρητη
εγω εχω πιστει οτι το απομενο μιχανακι μου θα ειναι on-off (οταν καποια στιγμη ξεφυγουμε απο το λακο με τα κολοδαχτυλα)
και παλι μπραβο παντα τετοια περιμενουμε την συνεχεια

[yns]

Μέρα 2η - Μεγάλο Σάββατο 14 Απρίλη 2012

Το πρωινό ξύπνημα στο έρημο Βάι ήταν αναμφισβήτητα ένα από τα καλύτερα που είχαμε κάνει ποτέ!

Το προηγούμενο βράδυ, μετά την μπύρα στην Σητεία (για να πούμε την αλήθεια, με την δικαιολογία της φόρτισης των μπαταριών των φωτογραφικών μηχανών ήπιαμε και δεύτερη ) και αφού είχε νυχτώσει για τα καλά, διανύσαμε υπό ψιλόβροχο τα 25 χιλιόμετρα που μας χώριζαν από τον προορισμό μας. Αρχικός στόχος ήταν μια σκεπαστή παράγκα σε ένα μικρό όρμο κάπου βορειότερα για την οποία μας είχε μιλήσει ο Νεκτάριος. Όταν μετά από κάποιες βόλτες είδαμε πως δεν υπάρχει περίπτωση να την βρούμε στο σκοτάδι και αφού απορρίψαμε και μια αυλή σε ένα σπίτι στην Ερημούπολη επιστρέψαμε στο χώρο που βρίσκεται το πάρκινγκ στο Βάι. Οι σκηνές είχαν δοκιμαστεί 2 βδομάδες πριν σε κατασκήνωση σε βουνό της Νεάπολης και στήθηκαν γρήγορα. Για καλύτερη προστασία απλώσαμε και τους μουσαμάδες που κρατούσαμε μαζί μας και κοιμηθήκαμε σαν πουλάκια ακούγοντας την βροχή που έπεφτε όλο το βράδυ "right through".

Τα ξυπνητήρια χτύπησαν στις 7:30 παρόλο που και οι δύο είχαμε ξυπνήσει νωρίτερα από την προσμονή για την μέρα που ανέτειλε και τα άγνωστα μέρη που θα επισκεπτόμασταν. Τα πάντα γύρω μας ήταν βρεγμένα. Οι μυρωδιές στο ζενίθ!

Και μπροστά μας, αυτό:

[yns]

Η θεωρία για την προέλευση του φοινικόδασους στο Βάι λέει πως αυτό δημιουργήθηκε από κουκούτσια χουρμάδων που πετούσαν ναυτικοί (μάλλον από την Φοινίκη) που άραζαν τα πλοία τους εδώ πριν από 2.000 χρόνια. Δεν είναι το μοναδικό στην Κρήτη (θα επισκεπτόμασταν τουλάχιστον άλλα 3) αλλά είναι το μεγαλύτερο αφού απαριθμεί πάνω από 5.000 δέντρα. Το μεγαλύτερο μέρος του είναι κλεισμένο στο κοινό για την προστασία του. Όπως και ο περιβάλλων χώρος, ανήκει στην Μονή Τοπλού και είναι προστατευμένη περιοχή.

Αυτό που χρειαζόμασταν επειγόντως ήταν καφές και φαγητό. Το προηγούμενο βράδυ είχαμε φάει μόνο τα ξηροκάρπια και τα πατατάκια που συνόδευαν τις μπύρες. Έτσι μαζέψαμε και φορτώσαμε γρήγορα (ο Μάνος στον μισό χρόνο από μένα ) για να κάνουμε πρωινό.

Τα τραπεζάκια όλα δικά μας. Διαλέξαμε αυτό με την καλύτερη θέα.

Ο Μάνος φτιάχνει τον στρατιωτικό καφέ του.

Και να'μαι κι εγώ με τα κρουασάν μου, τον Άτλαντα της Ανάβασης και την μεταλλική μου (λες και είχα ήδη λίγο βάρος ) κούπα.

[yns]

Και να, όπως οι περισσότεροι δεν την έχουν δει ποτέ, χωρίς κόσμο και ομπρέλες, χωρίς φωνές και θαλάσσια σπορ, χωρίς πλανόδιους και ντόπιους μικροπωλητές η εξωτική, αμμώδης παραλία του Βάι...

...με τα 2 μικρά νησάκια να αποτελούν καταφύγιο για πολλά θαλασσοπούλια.

[yns]

Χορτάτοι και με τον καφέ (αλλά κυρίως την μοναδικότητα του χώρου) να μας έχει ξυπνήσει για τα καλά, αφού βγάλαμε μια αναμνηστική φωτογραφία (όπου ο καθένας μας κοίταζε την δική του φωτογραφική μηχανή )...

...είδαμε λίγο το πρόγραμμα της ημέρας.
Πρώτος μας προορισμός ήταν το εκκλησάκι του Αγίου Ισιδώρου που βρίσκεται μέσα στην ναυτική βάση στο Ακρωτήριο Σίδερος, το βορειοανατολικότερο μέρος του νησιού. Ξέραμε από πριν πως η είσοδος επιτρέπεται μόνο με ειδική άδεια την οποία δεν είχαμε προλάβει να πάρουμε. Η διαδρομή μέχρι εκεί φαινόταν έτσι κι αλλιώς απίθανη.

[yns]

Αποχαιρετούμε το Βάι, η μέρα μας ξεκινάει με τις καλύτερες προϋποθέσεις!

[manos13]

Ένα από τα καλύτερα πρωινά της ζωής μας είχε περάσει στο παρελθόν, επόμενος προορισμός η Ερημούπολη λίγα χιλιόμετρα βορειότερα. Εκεί υπάρχουν ακόμα τα ερείπια της αρχαίας πόλης της Ιτάνου, μέρος της οποίας βρίσκεται καταποντισμένο στην θάλασσα. Δεν είχαμε χρόνο να εξερευνήσουμε τις αρχαιότητες, το αφήσαμε για μια άλλη φορά. Εδώ φαίνεται η μεσαία από τις 3 συνεχόμενες παραλίες.

Τα μικρά πέτρινα σπίτια πάνω από αυτή έδεναν αρμονικά με τα χρώματα της φύσης δημιουργώντας μια όμορφη εικόνα... Το σπιτάκι στα αριστερά ήταν ένα από τα οποία διερωτόμασταν το προηγούμενο βράδυ αν θα μας φιλοξενούσε. Τελικά όμως όπως είδαμε με το φως της μέρας κατοικούνταν..

Συνεχίζουμε προς τα βόρεια με σκοπό να φτάσουμε στο Ακρωτήριο Σίδερος γνωρίζοντας τις δυσκολίες στο να τα καταφέρουμε από την στιγμή που μιλάμε για απαγορευμένη περιοχή του Πολεμικού Ναυτικού και χωρίς να έχουμε την απαραίτητη άδεια να περάσουμε για φωτογράφηση. Η διαδρομή πανέμορφη και ξεχωριστή, ήταν στιγμές που σε έκαναν να πιστεύεις ότι δεν βρίσκεσαι στην Κρήτη, αν ποτέ βρεθείτε στο Βάι αξίζει τον κόπο να κάνετε λίγα χιλιόμετρα ακόμα έστω για μια φωτογραφία στους δίδυμους κόλπους που συναντάς λίγο πριν την πύλη του φυλακίου.

[manos13]

Και μερικοί ξεχασμένοι κατασκηνωτές από το καλοκαίρι... Βασικά ήταν παραπήγματα ψαράδων..

Μερικές εκατοντάδες μέτρα παραπάνω η απάντηση στο να εισέλθουμε στο ναυτικό φυλάκιο ήταν αρνητική μετά από συνεννόηση του σκοπού της πύλης με το αξιωματικό υπηρεσίας. Η σκηνή είχε πολύ γέλιο αφού ο έκπληκτος σκοπός που εκτελούσε υπηρεσία Μεγάλο Σάββατο ανάφερε στον ΑΥΔΜ σε άπταιστα Κρητικά "επαέ στην πύλη είναι δυο αθρώποι με μηχανάκια από ένα περιοδικό και θένε λέει να πάνε στον Άγιο Ισίδωρο... " και γυρνώντας προς εμάς "Είπε μου όι!!!"

Η μεσαία παραλία της Ερημούπολης από ψηλά, επιστρέφοντας.

Και μια πιο πανοραμική.

Ο καιρός όμως άρχιζε να δείχνει βροχερός και μια πιθανή βροχόπτωση θα μας καθυστερούσε αρκετά μιας και μιλάμε για μια άγνωστη για μας περιοχή που για να την εξερευνήσουμε θα χρειαζόμασταν αρκετό χρόνο... Βγάλαμε μερικές ακόμα φωτογραφίες και αρχίσαμε να κατευθυνόμαστε προς νοτιοανατολικά...

[manos13]

Όσο τουλάχιστον είχαμε περιθώριο για μερικά κλικ..

Το δαντελωτό της περιοχής μας είχε εντυπωσιάσει.

Κολπίσκος Χοχλακιά με το σπιτάκι για το οποίο μας είχε μιλήσει ο Νεκτάριος. Δεν υπήρχε περίπτωση να το βρούμε μέσα το σκοτάδι.

[manos13]

Η επόμενή μας στάση και μέσω ενός χωματόδρομου που λίγο πριν το τέλος του σε βάζει μέσα σε ένα ποτάμι (ευτυχώς χωρίς να έχει τρεχούμενο νερό) ήταν η ερημική παραλία Μαριδάτη...

[manos13]

Η βοτσαλωτή παραλία αποτελεί εξαιρετικό μέρος για απόδραση...

...με τα αλμυρίκια να προσφέρουν λίγη σκιά τους καλοκαιρινούς μήνες. Αν βρεθείτε εδώ να είστε προετοιμασμένοι καθότι δεν πρόκειται για οργανωμένη παραλία αν και στην αρχή του χωματόδρομου είδαμε μια μικρή ταβερνούλα.

[manos13]

Και αμέσως μετά το λιμανάκι του Κουρεμένου...

Λίγο νοτιότερα με εναλλαγή χωματόδρομου και ασφάλτου φτάνουμε στην παραλία Χιόνα, γνωστή για την εξαίσια κακκαβιά στις ψαροταβέρνες της, με την συνεχεία να περιλαμβάνει εξερεύνηση στην περιοχή διασχίζοντας τον χωματόδρομο που φαίνεται στο βάθος και χωρίς να έχει σαφή κατάληξη, τουλάχιστον στον χάρτη που είχαμε στα χέρια μας...