Ο Gύρος τση ΚρήτηS

[yns]

Λίγο δυτικότερα βρίσκεται ο οικισμός του Αγίου Ιωάννη με την όμορφη (καλά, δεν υπάρχουν και άσχημες εδώ κάτω) παραλία..

Και ακόμα πιο δυτικά το μοναστήρι που έχει δώσει το όνομα στον οικισμό, το οποίο είναι χτισμένο σε μια σπηλιά.

[yns]

Οι προσκυνητές της εποχής θεωρούσαν σωστό να χαράσσουν και να γράφουν με μολύβι πάνω στις τοιχογραφίες τις δεήσεις τους στον Άγιο..

Και το εσωτερικό της μικρής εκκλησίας.

Είχε έρθει όμως η ώρα για να τσιμπήσουμε κάτι, τόσα χιλιόμετρα ανέβα κατέβα μας είχαν κουράσει. Έτσι, στην πηγή έξω από το εκκλησάκι ξεδιψάσαμε και φάγαμε στην σκιά λίγες φέτες ψωμί με μερέντα και (αφού δεν μας έφτασαν) μία κονσέρβα ζαμπόν

[yns]

Όπως και με την Μονή Κουδουμά, έτσι κι εδώ ο δρόμος για να επιστρέψουμε είναι ο ίδιος. Από τα Πάνω Καπετανιανά όπου και καταλήγει πήραμε τον χωματόδρομο που μετά από κάμποσα χιλιόμετρα βγάζει στην παραλία της Τρυπητής. Αν οι αναγνώστες θυμούνται, είναι ο δρόμος όπου κάποιους μήνες πριν κάνοντάς τον ανάποδα, είχα εισπράξει μια υπέροχη τούμπα σε μια ανηφόρα με σαθρό έδαφος. Η ανησυχία μας ήταν πως θα κατεβαίναμε εκείνη την κατηφόρα με τις φορτωμένες μηχανές μας. Παρόλα αυτά αποφασίσαμε να συνεχίσουμε.

Πάντως για την ώρα η κατάσταση του ήταν εξαιρετική.

Και απολαμβάναμε την ομορφιά και την αγριάδα του τοπίου..

Κάπου εκεί κάτω είχα πέσει... αλλά (τουλάχιστον από μακρυά) ο δρόμος τώρα φαινόταν μια χαρά!

Συνδυασμός βουνού και θάλασσας...

[yns]

Οι στάσεις μας για φωτογραφία συχνές κι εδώ. Δεν γινόταν αλλιώς. Θελήσαμε να αποτυπωθούμε μαζί με αυτό το υπέροχο σκηνικό...

Και τελικά η απότομη κατηφόρα που φοβόμασταν ήταν φρεσκοστρωμένη και ευκολοδιάβατη! Τόσο που δυσκολευτήκαμε να την αναγνωρίσουμε! Λέτε μετά το βιντεάκι που είχα ανεβάσει με την σαβούρδα μου να αποφάσισαν να την φτιάξουν;

[manos13]

Συνεχίζουμε την διαδρομή μας προς το φαράγγι της Τρυπητής.

Και εδώ, παραστατικά, η διαδρομή μας μέχρι την παραλία της Τρυπητής.

[manos13]

Η διαδρομή πλέον δίπλα στο κύμα και σε χαμηλό υψόμετρο εν αντιθέσει με το πρωινό μας που εναλλασσόταν. Σε μερικούς ανθρώπους αρέσουν τα βουνά και η μοναξιά που προσφέρουν αυτά μακρυά από τον πολιτισμό... τέτοιος άνθρωπος είμαι και εγώ, όσο πλησιάζαμε προς τον "πολιτισμό" μέσα στο κράνος μου τραγουδούσα "Ωσάν το έρημο δεντρί που 'ναι στ' αόρι απάνω, μ' αρέσει να 'μαι αμοναχός με τσι πολλούς δεν κάνω" (στίχοι από το τραγούδι "ο Χαΐνης"). Η ομορφιά του τοπίου, βουνό, θάλασσα συνδυαζόταν με την ηλιόλουστη μέρα και μας είχε ανεβάσει την διάθεση. Τα χιλιόμετρα κυλούσαν και πολύ γρήγορα φτάσαμε στο λιμανάκι του Λέντα που βρίσκεται δίπλα στον Τράφουλα (μια μοναδική παραλία στο τελείωμα ενός μικρού φαραγγιού) όπου για να μπορέσουμε να έχουμε φωτογραφικό υλικό έπρεπε να περπατήσουμε και για ευνόητους λόγους δεν το κάναμε.

Δυτικά η παραλία Λούτρα.

Και από ψηλά ίσα που διακρίνεται ο Τράφουλας.

[manos13]

Λίγα χιλιόμετρα ακομα και φτάνουμε στον "Λέντα" με το χαρακτηριστικό ακρωτήρι που από μακρυά θυμίζει κεφάλι λιονταριού.

Και στην αμέσως επόμενη διασταύρωση προς Δυτικό (ή Δισκό), γνωστή παραλία γυμνιστών και κατασκηνωτών...

Και η παραλία στο Δυτικό που δυστυχώς για την εποχή δεν είχε κόσμο και οι ταβέρνες πάνω από αυτήν κλειστές οπότε χάσαμε την ευκαιρία για μια παγωμένη μπύρα που επιθυμούσαμε για πολλά χιλιόμετρα.

[manos13]

Στην παρακάτω φωτογραφία διακρίνεται η διαδρομή που θα ακολουθούσαμε προς Καλούς Λιμένες και μια από τις επόμενες στάσεις μας στο όρος Κεφάλι στην κορφή του βουνού που φαίνεται στο βάθος και είναι σαν να κόβεται απότομα.

Συνεχίσαμε συναντώντας όμορφες παραλίες όπως αυτή στα Πλατιά Περάματα.

Σε μια από αυτές συναντάμε και τους πρώτους λουόμενους (ο γυμνισμός στα νότια παράλια είναι κάτι το συνηθισμένο)...

[manos13]

Λίγο πριν τα "Καλά Λιμάνια" δυο κοπέλες αυτή την φορά απολαμβάνουν τον ήλιο και τις θεραπευτικές ιδιότητες του.

Η θερμοκρασία είχε ανέβει αρκετά και η ώρα περασμένες 2, ήταν η κατάλληλη ώρα να απολαύσουμε επιτέλους την κρύα μπύρα μας και να τσιμπήσουμε κάτι σε ένα μικρό ταβερνάκι που βρήκαμε ανοικτό. Τα καμάρια μας με θέα τις δεξαμενές του κυρίου Βαρδινογιάννη (τι να πω τώρα είμαι και Παναθηναϊκός.... τέλος πάντων)

[manos13]

Δεν ξέρω αν στην δυο επόμενες φωτογραφίες παρατηρείτε κάτι...

Coca cola?

Λεμονάδα;

Και ναι, αναψυκτικά... κάναμε τόσα χιλιόμετρα και η επιθυμία μας από τον Άγιο Ιωάννη για μια παγωμένη μπύρα δεν περιγραφόταν. Δυστυχώς και λόγω της προετοιμασίας για την επικείμενη καλοκαιρινή σεζόν το κατάστημα δεν διέθετε μπύρα και αρκεστήκαμε σε ένα αναψυκτικό...

[manos13]

Και μια φωτογραφία από την παραλία όσο εμείς τσιμπολογούσαμε....

Μετά το μεσημεριανό μας συνεχίσαμε προς Μονή Οδηγητρίας με κατεύθυνση το Βαθύ και το Όρος Κεφάλι...

[manos13]

15 λεπτά διαδρομής στο χώμα και φτάνουμε στην παραλία στο Βαθύ που μοιάζει με φιόρδ λόγω του φαραγγιού που συνεχίζει την πορεία του μέσα στην θάλασσα.

Ακόμα μια μοναχική ψυχή διαβάζει το βιβλίο της απολαμβάνοντας τον ήλιο...

και το λιοντάρι πριν ορμήσει... (στην θάλασσα)

[manos13]

Επιστρέφοντας από Βαθύ με κατεύθυνση προς το (γνωστό μας από πολλές εκδρομές) Όρος Κεφάλι μια φωτογραφία με τα πολλά κολπάκια που σχηματίζονται στην περιοχή.

Ανηφορίζοντας προς την κορυφή...

Και μετά από λίγες εκατοντάδες μέτρα φτάσαμε στο πετρόχτιστο εκκλησάκι του Τιμίου Σταυρού που χτίστηκε πριν από λίγα χρόνια και δένει πολύ όμορφα με το πετρώδες του γύρω χώρου.

Από μακριά οι νήσοι Παξιμάδια... (θα τα δούμε από διάφορες γωνίες τις επόμενες μέρες)

[manos13]

Γυρνώντας το φακό λίγο βορειότερα διακρίνεται στο βάθος ο Ψηλορείτης με τις χιονισμένες κορφές του...

Δεν κατεβήκαμε στο γερμανικό παρατηρητήριο αλλά αν βρεθείτε εκεί μην παραλείψετε να πάτε.

Μια αναμνηστική φωτογραφία λίγο πριν φύγουμε, manos13

και ο Γιάννης (yns)

[manos13]

Επιστρέφοντας και ενώ φτάναμε στην Μονή Οδηγητρίας χτύπησε το τηλέφωνο του Γιάννη. Με χαρά μου ανακοίνωσε ότι ο φίλος μας από τον Σύλλογο (ΣΥ.ΜΟ.ΣΚΑ.) Μάνος (africanomanolis) μαζί με την αφρικάνα του ήταν στα Μάταλα και θα μας περίμενε για να του διηγηθούμε την ως τώρα περιπέτεια μας...

Με μεγάλη μας χαρά να δούμε το φιλαράκι μας βάλαμε μπρος τις μηχανές και με μια γκάζια φτάσαμε Μάταλα... Ήταν το καλύτερο δώρο στο τελείωμα αυτής της μέρας.
Οι χαρακτηριστικές σπηλιές δίπλα στην παραλία στα Μάταλα όπου πριν χρόνια ζούσαν Χίπις από όλο τον κόσμο. Ο τόπος είναι μοναδικός εκπέμποντας μοναδικά Vibes ερωτισμού, φιλοξενίας και διασκέδασης...

Παρκάραμε λίγο πριν το θρυλικό Hakuna Matata (για όσους γνωρίζουν από Μάταλα) και αφού παραγγείλαμε ΜΠΥΡΕΣ αρχίσαμε την συζήτηση...