Ο Gύρος τση ΚρήτηS

[manos13]

Συνεχίζοντας και λίγο αργότερα αν είχαμε φιλμ στις μηχανές σίγουρα θα είχαμε γεμίσει δεκάδες σε αυτή την στάση μας....

αλλά ειλικρινά πιστεύω πως θα άξιζε.................

δεν ξέρω ποιο χέρι κρατούσε το πινέλο αλλά το έργο που δημιούργησε είναι απίστευτο......!!!!!!!

Μέρος της διαδρομής που ακολουθήσαμε φαίνεται στην προηγούμενη φώτο....

[manos13]

Συνεχίσαμε λίγες εκατοντάδες μέτρα και λίγο πριν αρχίσουμε να κατηφορίζουμε προς Μονή Κουδουμά, σαν τα μικρά παιδιά που λένε "μία ακόμα μία ακόμα", έτσι κι εμείς σταματήσαμε για μια ακόμα φορά για να απολαύσουμε το θέαμα συνεχίζοντας να γεμίζουμε MB τις κάρτες μας.....

[manos13]

Εδώ ξεκινά κάτι παράλογο: ενώ το χαρακτηριστικό στα Αστερούσια που καλύπτονται κυρίως από χώμα είναι ότι δύσκολα θα δεις δέντρα, μόλις αρχίσεις να κατηφορίζεις προς Μονή Κουδουμά ξεκινά ένα πευκόδασος φυτεμένο κυριολεκτικά πάνω σε πέτρες!!!

Η ψηλότερη κορυφή στα Αστερούσια ο Κόφινας στα 1231 μέτρα...

και το πευκόδασος

[manos13]

Όμορφη διαδρομή με πολύ όμορφη θέα... το ίδιο μάλλον πίστευε και ο τύπος για τον οποίο έστησαν το σταυρό κάτω αριστερά...

Κοιτώντας ανατολικά φαίνονται οι Τρεις Εκκλησιές και ο δρόμος που ακολουθήσαμε για την ανάβαση μας αφού οι δυο τόποι δεν συνδέονται με κάποιο άλλο δρόμο από παραλιακά...

και μπροστά μας η Μονή Κουδουμά...

[manos13]

Συνεχίσαμε την κατάβαση μας για περίπου 15 λεπτά και κάνα χιλιόμετρο πριν φτάσουμε στο μοναστήρι συνειδητοποιήσαμε πως μάλλον δύσκολα θα επικοινωνήσουμε από τα κινητά μας διαβάζοντας το παρακάτω σημείωμα στο τζάμι ενός παρκαρισμένου αυτοκινήτου...

"Gina και Martin!
Χριστός ανέστη, πίσω από το αμάξι μου είναι ένα μονοπάτι, μετά από 50 μέτρα έχω βάλει ένα κόκκινο παρεό στα χαλάσματα και μετά σε 3 λεπτά αριστερά είναι η σκηνή μου (δεν έχει σήμα η cosmote)
Γαβριέλα"

...και μετά σου λέει με την μεγαλύτερη πληθυσμιακή κάλυψη..... π@π@ρι@....

αν και είχα άλλα σχέδια...Gina, Γαβριέλα, κόκκινο παρεό... άλλου ταξίδευα αλλά μου τα χαλούσε ο Martin και αποφάσισα να συνεχίσω προς την Μονή.....

[yns]

Και φτάνουμε επιτέλους, στην μονή! Παρκάραμε μακρυά από δέντρα καθώς οι πάντα πεινασμένες κατσίκες καραδοκούσαν.

Απέναντι τα ερείπια από παλαιότερα κελιά.

Οι οδηγίες πολλές και παντού. Τι δεν καταλλλαβαίνεις;

[yns]

Το πολύ παλιό μοναστήρι που είναι αφιερωμένο στην Κοίμηση της Θεοτόκου, είναι χτισμένο δίπλα στην παραλία. Αυτός κι ο λόγος που σε κάποια φάση της ιστορίας του εγκαταλείφθηκε εξ'αιτίας των πολλών πειρατικών επιδρομών.

Στεκούμενοι στην πόρτα ξαφνικά ακούμε ψαλμούς να έρχονται από πίσω μας! Μια λιτανεία με μοναχούς και κάποιους πιστούς ερχόταν από το μονοπάτι που οδηγεί στο σπήλαιο του Αγίου Αντωνίου ψάλλοντας το "Χριστός Ανέστη". Το θέαμα κατανυκτικό και δεν είχε καμία σχέση με την Ανάσταση που κάναμε 2 μέρες πριν στην Ιεράπετρα.

Την μορφή που έχει τώρα το μοναστήρι την πήρε το 1878 όταν άρχισε η αναστήλωσή του από τους μοναχούς Παρθένιο και Ευμένιο.

[yns]

Η Μονή γιορτάζει τον Δεκαπενταύγουστο και στις 10 Ιουνίου προς τιμή των Αγίων Παρθενίου και Ευμενίου.

[yns]

Νότια απλώνεται η υπέροχη παραλία..

...ενώ στον βορρά δεσπόζουν οι κορυφές των Αστερουσίων.

[yns]

Πολλοί πιστοί επισκέπτονται την Μονή τις ημέρες που γιορτάζει, τα Χριστούγεννα - Πάσχα αλλά και χωρίς να υπάρχει κάποια γιορτή. Φιλοξενούνται στα λιτά δωμάτια με τις βασικές ανέσεις που υπάρχουν στον χώρο.

[yns]

Η σύντομη επίσκεψή μας στην Μονή Κουδουμά τελείωσε με μια βόλτα στην παραλία και στα απίστευτης ομορφιάς βράχια που σχηματίζουν σπηλιές.

[yns]

Ανεβαίνοντας από τον ίδιο δρόμο δεν μπορούσαμε να μην σταματήσουμε τώρα που δεν είχαμε κόντρα τον ήλιο για μια φωτογραφία. Εδώ φαίνονται πολύ καθαρά οι Τρεις Εκκλησιές και οι 2 δρόμοι που είχαμε πάρει, ο μακρινός την προηγούμενη μέρα για να κατεβούμε και ο πιο κοντινός πριν από λίγες ώρες για να ανεβούμε.

Και λίγο πιο πανοραμική.

Η Μονή Κουδουμά από ψηλά.

Και ο Κόφινας.

[yns]

Μόλις πιάσαμε κορφή ξανασταματήσαμε... Η θέα απλά δεν μας άφηνε να προχωρήσουμε, ήθελε να αποτυπωθεί στις κάμερες μας..

Η σκιά που φαίνεται στην θάλασσα δεν είναι άλλο από την Νήσο Χρυσή (ή αλλιώς Γαϊδουρονήσι) νότια της Ιεράπετρας!!

Και πάλι ο ακόμα χιονισμένος Ψηλορείτης...

Και ο κόλπος της Μεσσαράς. Κάπου εκεί θα κατασκηνώναμε αλλά είχαμε ακόμα πάρα πολύ δρόμο μπροστά μας...

Και τι δρόμο....

[yns]

Επόμενος στόχος η παραλία του Άη Γιάννη. Η κατάβαση από τα 750 μέτρα είναι στα επίπεδα των προηγούμενων, 8 χιλιόμετρα συνεχόμενες φουρκέτες και απίστευτη θέα...

Με θεατές τα κατσίκια της περιοχής που μας παρατηρούσαν με περιέργεια...

Την χαρά του να οδηγείς σε τέτοια μέρη την καταλαβαίνουν όλοι οι χωμάτινοι ¨συμπάσχοντες"...

Φτάνοντας κάτω επισκεφτήκαμε πρώτα την ανατολική παραλία, της Ελυγιάς στην οποία καταλήγει το φαράγγι του Βολαχά.

Πάνω από το φαράγγι υπάρχει μια κατασκευή η οποία χρησιμεύει για την επικοινωνία του Άη Γιάννη με την Μονή Κουδουμά ιδιαίτερα όταν κάποιος δρόμος κλείσει λόγω κατολίσθησης. Οι φήμες πως κάποιοι εντουράδες την χρησιμοποιούν για να περάσουν τα μηχανάκια τους χρίζει περαιτέρω διερεύνησης...

[yns]

Η παραλία της Ελυγιάς.

Και το κίτρινο GS που έχει αρχίσει να δείχνει λίγο πιο μάχιμο (απ'ότι είναι ήδη) μετά από 4 μέρες στον δρόμο...