Σύλλογος Μοτοσυκλετιστών Σκαλανίου

Πολλοί ξέρουν και άλλοι θα το μάθουν τώρα πως με τον Νικολή (Markas) σκεφτόμαστε να κάνουμε για το γύρο της Κρήτης (μάλιστα θα τον είχαμε κιόλας κάνει αν μια πτώση στο Σελάκανο 1 βδομάδα πριν την προγραμματισμένη αναχώρηση δεν μας ανάγκαζε να τον αναβάλουμε). Κι ενώ πάνω κάτω οι δρόμοι που θέλουμε να πάρουμε μας ήταν γνωστοί (του Νίκου δηλαδή γιατί εγώ...) ένα κομμάτι κοντά στη Σητεία μας έλειπε, το οποίο στο Google earth φαινόταν πολύ ωραίο αλλά δεν ξέραμε αν ο δρόμος πέρναγε. Και επειδή στον γύρο της Κρήτης δε μας παίρνει να κάνουμε μπρος-πίσω έπρεπε να πάμε να το ανακαλύψουμε...

(Οι παρακάτω φωτογραφίες είναι οι περισσότερες της Κικής και οι υπόλοιπες του Μανόλη και εμένα.)

Έτσι μια ωραία Κυριακή, στις 12 του Μάρτη ξεκινήσαμε στις 8 από το Ηράκλειο εγώ ο Νίκος και η Κική και μετά από 40 λεπτά φτάσαμε στον Άγιο Νικόλαο όπου συναντηθήκαμε με το Μανόλη και το θρυλικό VStrom του! Θρυλικό γιατί με αυτό το μηχανάκι που θα δείτε πήγε μέχρι τα Highlands της Σκωτίας ΜΟΝΟΣ του για να βρει εκεί τον αδερφό του... ΜΑΧΙΜΟΣ ο νέος!




Χαιρετούρες και αναχώρηση προς Μόχλο




Εκεί, στο 2ο βουνό που αχνοφαίνεται θέλουμε να πάμε.




Έτσι ξεκινάμε τους χωματόδρομους..




Μετά από λίγο ξεπροβάλει μπροστά μας ο αναστηλωμένος βενετσιάνικος πύργος του Αγίου Αντωνίου. Το γέλιο είναι πως ΔΕΝ τον είδα! Φτάσαμε, παρκάραμε κι όταν μου λέει ο Νίκος "άντε να βγάλουμε τον πύργο καμιά φωτογραφία" του απάντησα "τον πύργο; ποιόν πύργο; ωχ, ένας πύργος!"..




Φάγαμε και τα καθιερωμένα ξηροκάρπια μας για ενέργεια και ήπιαμε και νεράκι. Δεν είχε ζέστη (11 - 14 βαθμοί) αλλά στο χώμα πάντα χάνεις υγρά.

Σχεδόν σε όλη τη διαδρομή είχαμε θέα στη θάλασσα, ο συνδυασμός αυτός, βουνό και θάλασσα, είναι φοβερός!




Τα χιονισμένα Λασιθιώτικα βουνά..




Και τσουπ, ο προορισμός μας, το Λιόπετρο!

Σε πολλά σημεία της εκδρομής πήραμε λάθος δρόμους (είπαμε, ήταν εξερευνητική η διαδρομή!). Ένα ήταν και αυτό.. Εκεί είχαμε και μια ανώδυνη πτώση του Νίκου που κατέβασε το σταντ νομίζοντας πως θα στηρίξει τη μηχανή πάνω στο βρεγμένο χώμα...!




Ας απολαύσουμε όμως μαζί κάποιες φωτογραφίες χωρίς σχολιασμό..

Είχε σχεδόν μεσημεριάσει όταν φτάσαμε σε ένα από τα μέρη που θέλαμε να δούμε, το φαράγγι του Ρίχτη με το ποταμάκι του. Αν είχαμε χρόνο θα περπατούσαμε ως τους καταρράκτες που έχει παραμέσα αλλά το αφήσαμε για μια άλλη φορά.




Το VStrom και το γκρι 800αράκι διψούσανε κι έτσι οι ιδιοκτήτες τους τα πότισαν λίγο..





Στην παραλία όπου κατέληγε το ποταμάκι υπήρχε ψησταριά, βρύση, τραπεζοκαθίσματα και ηλιακοί συλλέκτες με λάμπες (όλες σπασμένες).. Τρελή καβάντζα για πικνίκ ή κατασκήνωση (αν και μακρυά από το Ηράκλειο). Κάτσαμε λοιπόν και χτυπήσαμε καφεδάκι, φρουτάκι και λίγους ξηρούς καρπούς.



Οι πιλότοι...




Αυτό που πίνουμε είναι τσίπουρο από τα Γιάννενα του φίλου μου του Χρήστου!

Αλλά η ώρα πέρναγε και δεν είχαμε πολύ χρόνο.. Έτσι ξαναπήραμε τους δρόμους κάνοντας μικρές στάσεις για να αποθανατίσουμε με τις φωτογραφικές μηχανές μας το τοπίο και για να δούμε ποιόν δρόμο θα πάρουμε, το δεύτερο όχι πάντα με επιτυχία..




Κάπου εδώ ένα 4x4 μας έκλεινε τον δρόμο και οι τύποι από μέσα, χωρίς να βγούνε, μας είπαν πως δεν πάει πουθενά και πως έπρεπε να στρίψουμε από αλλού που μας έδειξαν.. Χωρίς δεύτερη κουβέντα την κάναμε, δεν θέλαμε να ενοχλήσουμε..




Κι εδώ λάθος κάναμε και φαίνεται!

Η θέα ωστόσο σε αποζημίωνε για όλα τα λάθη...




Για να δούμε και τα φωτομοντέλα.. Η αφεντομουτσουνάρα μου..




Νικολής και Κική..




Μανόλης




Πολλά τα μέρη με άπαιχτη θέα, πολλές οι (ολιγόλεπτες) στάσεις μας.. Τέτοιες εικόνες σου μιλάνε μέσα στην ψυχή..




Κλασικά η Κική όπου βρει γκρεμό κάθεται!




Όχι, δεν την κλώτσησε, αυτή μας έβγαλε τη φωτογραφία!

ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΟΥ μια κατηφόρα!!! Μα τι'ναι αυτό που φαίνεται στην αρχή της;




Ωχ, ένα VStrom!




Κι ένα μπε μπε.. Πάνε και στις πέτρες τελικά αυτά τα μηχανάκια, δεν είναι μόνο για την καφετέρια...!




Και -επιτέλους - φαίνεται πως φτάνουμε στον προορισμό μας.. Στην κορυφή απέναντι είναι το Λιόπετρο!

Η λέξη "Λιόπετρο" προέρχεται από το "Lione di Pietra" που στα ιταλικά σημαίνει "Πέτρινος Λέων". Το λιοντάρι του Αγίου Μάρκου αποτελούσε και αποτελεί το σύμβολο της Βενετίας. Πάνω στο βουνό λοιπόν υπάρχουν τα ερείπια ενός μεγάλου Ενετικού κάστρου, δεξαμενές για το νερό και πολλοί γκρεμισμένοι πύργοι.. Αλλά πριν τα δούμε όλα αυτά πρέπει να φάμε γιατί είναι περασμένες 2 και τα στομάχια γουργουρίζουν! Έτσι καθόμαστε στο εκκλησάκι που υπάρχει και αρχίζει το τσιμπούσι!




Τελειώνουμε και το τσιπουράκι του Χρήστου που κρατούσαμε (το υπόλοιπο το φυλάμε για τον γύρο της Κρήτης).




Χορτάτοι πλέον πάμε για εξερεύνηση!




Τα νησάκια Διονυσάδες και στο βάθος τελειώνει η Κρήτη: το ακρωτήριο Σίδερος




Επιστρέφουμε στο εκκλησάκι για να φτιάξουμε το 2ο καφεδάκι μας και να φωτογραφίσουμε τις καλές μας που μας έφεραν μέχρι εδώ πάνω.

Μακάρι να μπορούσαμε να κάτσουμε κι άλλο, τα χιλιόμετρα της επιστροφής είναι αρκετά και οι μέρες ακόμα μικρές (και με την χειμερινή ώρα). Έτσι παίρνουμε την κατηφόρα..



Και μετά από λίγα παιχνιδάκια στην παραλία..




Και κάποιες φωτογραφίες..




Πιάνουμε εθνική και σε 1,5 ωρίτσα είμαστε στο Ηράκλειο.




Σύνολο χιλιομέτρων 288, κατανάλωση και για τα 2 800άρια 5,5 χλμ/λίτρο.



Άλλη μια πολύ όμορφη εκδρομή είχε τελειώσει.. στο μυαλό μας βέβαια ήταν ήδη η επόμενη...

Κι ένα βιντεάκι από την ανάβαση..

εγώ,,,,,, πότε θα πάω εκεί

Ότι φωτογραφίες να διαλέξεις, ότι κείμενο και αν γράψεις, μια όμορφη βόλτα δε μπορεί να παρουσιαστεί άσχημα. Και η βόλτα ήταν όμορφη με νέες εικόνες και πολύ χαβαλέ από τη παρέα αλλά και η περιγραφή όμορφη.
Παίδες, αν θέλετε να έρθετε σε ανάλογες βόλτες να κοιτάζετε το http://www.symoska.gr τακτικά και μετά τη Παγκρήτια όλο και κάτι θα παίζει. Καλή διάθεση να υπάρχει και είναι όλοι ευπρόσδεκτοι.
Τα Vstrom που θέλουν να συμμετάσχουν (για DT δε κουβεντιάζουμε Νικολή σε μακρινές διαδρομές αλλά εγώ δε θα σε εμποδίσω αν επιμένεις ) καλό θα ήταν να βάλουν και μια ποδιά. Ο Γιάννης παρέλειψε να γράψει για κάτι κατακτυπήματα στη καρίνα του Vstrom του Μανόλη που παρά λίγο να τη ξεμασκουλώσουν