Σύλλογος Μοτοσυκλετιστών Σκαλανίου

Πρόκειται για μια από τις πρώτες μας χωμάτινες βόλτες - αν δεν κάνω λάθος το 2011 - με συμμετέχοντες εμένα, τον κύριο Yns και ένα φίλο μου το Μάνο που ειδικά για αυτόν ήταν η πρώτη φορά που πατούσε χώμα.

Το συγκεκριμένο story ανασύρεται από το παρελθόν γιατί σε λίγα εικοσιτετράωρα δεν θα υπάρχει στο ιντερνετ..



Είναι επομένη Χριστουγέννων μέρα που προβλέπεται για cocooning & για οικογενειακή θαλπωρή για τους έχοντες οικογενειακές υποχρεώσεις.

Για εμάς τα ρεμάλια όμως προσφέρεται για μια όμορφη χωμάτινη εκδρομουλα.




Ο καιρός εξαιρετικός οπότε συναντιόμαστε κάπου στη Λεωφόρο Κνωσού εγώ, ο οφθαλμίατρος του forum Γιάννης (yns) & ο φίλος μου ο Μάνος με V-strom, πρωτάρης στο χώμα.





Επιλέξαμε να κάνουμε μια διαδρομή που παλιότερα δεν είχε πραγματοποιηθεί λόγω ράλι, δηλαδή να ανέβουμε στο Οροπέδιο Λασιθίου από χωματόδρομο στα δυτικά και το χωριό της Κασταμονίτσας, να διασχίσουμε το Οροπέδιο Λασιθίου, να ανέβουμε στο μαγευτικό Οροπέδιο Λιμνάκαρο & από εκεί να κατέβουμε νότια για Άγιο Μανόλη, Κατωφύγι Έμπαρο & πίσω στη βάση μας.





Φωτογραφία από την Κασταμονίτσα. Ναι εκεί θα ανέβουμε.

Ο χωματόδρομος είναι μεν γεμάτος πέτρες όπως οι περισσότεροι εδώ στο νησί μας αλλά πολύ βατός. Τα πρώτα km μας έχουν συνεπάρει.

Οι εικόνες είναι μοναδικές. Αεροδρόμιο Καστελλίου από ψηλά.




Η εύκολη διαδρομή συνεχίζεται και ανεβαίνουμε υψόμετρο περνώντας δίπλα από μαντριά και πρόβατα. Στα πλαϊνά του δρόμου συναντάμε και λίγο χιονάκι οπότε σταματάμε να παίξουμε σαν παιδάκια.














Η ανάβαση συνεχίζεται ώσπου προβάλλει στα μάτια μας το πανέμορφο Οροπέδιο Λασιθίου.






Το φράγμα Αποσελέμη που έχει αρχίσει να μαζεύει νερό.

Αρχίζουμε να κατεβάινουμε στο Οροπέδιο και στα σύνορα των Δήμων Καστελλιου- Οροπεδίου φτάνουμε στο θέση “Τσούλη μνήμα” ένα σημείο με τη δική του ιστορία όπως μπορεί να δει κανείς στην πλάκα που είναι πάνω στον σωρό. Φυσικά ρίξαμε κι εμείς από μια πέτρα αναθέματος.




















Το ελληνικό μεγαλείο δε θα μπορούσε να λείπει ούτε από εκεί.





Συναντάμε κι ένα φραχτό οπότε κάποιος πρέπει να κατέβει.

Πλέον έχουμε μπει μέσα στο Οροπέδιο Λασιθίου και το επόμενο check point είναι το Λιμνάκαρο.








Φτάνουμε στο χωριό Αβρακόντες κι από εκεί παίρνουμε τον ανήφορο.





Η θέα από εκεί δεν μπορεί να περιγραφεί..

Φτάνουμε στο Οροπέδιο Λιμνάκαρο. Εικόνες όσο χίλιες λέξεις η κάθε μια.





Στα τόσα χρόνια η πιο αγαπημένη μου φωτογραφία
















Πολύ σου πάει το βουκολικό περιβάλλον ...







Εκεί συναντάμε το γραφικότατο εκκλησάκι των Αγίων Πάντων.

Μετά από κάποιες διαβουλεύσεις με κάποιους εκδρομείς με τζιπ που ήξεραν την περιοχή καλύτερα από εμάς αποφασίζουμε να συνεχίσουμε κι αρχίζουν πάλι για 2-3 km οι δαιδαλώδεις χωματόδρομοι κι εμείς ακολουθούσαμε πλέον τη διαίσθηση μας και μόνο.








Ο δρόμος για τον Άγιο Μανόλη ξαναγίνεται ασφάλτινος.

Τα τοπία & η θέα εναλλάσσονται.























Χαμόγελο ικανοποίησης

Φτάνοντας στον ‘Άγιο Μανόλη.











Gps δεν είχαμε οπότε συνεχίζουμε ακολουθώντας το ένστικτό μας. Ο δρόμος σε εκείνο το σημείο είναι πολύ καλός με ευθείες οπότε εγώ που ήμουν πρώτος ξεθαρρεύω και πιάνω μια 80αρα ώσπου…έκπληξη ! Ξαφνικά και τελείως απότομα η άσφαλτος σταματάει & πλακώνομαι στα φρένα.

Το κομμάτι αυτό από εδώ και πέρα έχει ασφαλτοστρωθεί πρόσφατα. Πρόκειται για μια φανταστική διαδρομή που ξεκινάει από το χωριό Καμινάκι του Οροπεδίου και φτάνει στο χωριό Κατωφύγι πριν την Έμπαρο. Καινούργια άσφαλτος και πολύ πολύ στροφιλίκι










Από τον Άγιο Μανόλη ως το Κατωφύγι υπάρχουν 4 km εξαιρετικά δύσβατου και πολύ κατηφορικού χωματόδρομου (ο Θεός να τον κάνει, όλο κοτρόνες είναι) που τον έχουν κάνει ακόμα χειρότερο οι περασμένες βροχές. Οι φωτογραφίες δεν μπορούν να αποδώσουν το χάλι του. Σε αυτή τη στροφή πήρα μια σούπα πιο μεγαλοπρεπή κι από το Σουλεϊμάν..

Ξεμπερδεύουμε με τα 4 αυτά km κι εκεί η χωμάτινη περιπέτεια τελειώνει. Περνάμε μέσα από τα χωριά Κατωφύγι, Ξενιάκος, Έμπαρος και παίρνουμε το δρόμο της επιστροφής για Ηράκλειο.













Και μπορεί τα μάτια και η ψυχές μας να χόρτασαν δε σημαίνει το ίδιο και με τα στομάχια μας. Μια τόσο συναρπαστική μέρα ο καλύτερος τρόπος να κλείσει είναι με ένα καλό τσιμπούσι.











Κλείνοντας θέλω να ευχαριστήσω τον συνοδοιπόρο & καλό φίλο Γιάννη που απαθανάτισε τις πανέμορφες εικόνες που είδαν τα μάτια μας με το δικό του φακό. Για πολλοστή φορά έκανε μοναδική δουλειά.

Χρόνια καλά σε όλους, καλή χρονιά με υγεία, αγάπη προς τους άνθρωπους μας και με πολλά όμορφα χιλιόμετρα σε χώμα και άσφαλτο.

Χρόνια πολλά Γιώργη, ωραία βόλτα ήτανε, μου άρεσε και τότε που την είχες ανεβάσει.
Κρίμα που δεν είχα έρθει τότε.
Με το καλό στην επόμενη!

Ήταν όντως όμορφη βόλτα!... Είχαμε πάει 26/12/2010, πέρασαν κιόλας 3 χρόνια!!

Ωραίος που την μετέφερες κι εδώ Γιώργη!