Η θέα στο σημεία ήταν ανοιχτή μέχρι το Κρητικό πέλαγος. Το Λιβυκό το είχαμε αφήσει πίσω μας για την ώρα, αλλά όχι για πολύ... Στρίψαμε στον χωματόδρομο που διακρίνεται αριστερά με κατεύθυνση το χωριό Μουρνιά.
Όπως έγραψε ο Μάνος, ξέροντας πως θα περάσουμε από εδώ είχα ένα δωράκι για τον βοσκό που 1,5 χρόνο πριν, στην πρώτη μου σοβαρή βόλτα στην Κρήτη με τον Σύλλογο, μας είχε σταματήσει, ξεναγήσει στο εκκλησάκι που είχε χτίσει με τα χέρια του, ταΐσει και ποτίσει επιδεικνύοντας την γνωστή Κρητική φιλοξενία που έχει μείνει αναλλοίωτη στους ορεσίβιους. Του κράταγα το CD με τις φωτογραφίες που είχαμε τραβήξει στο γλέντι που είχαμε κάνει τότε. Κάποια στιγμή στο μέλλον θα ανεβάσω το εκδρομικό από αυτήν την ανεπανάληπτη εκδρομή. Δυστυχώς δεν βρήκαμε κανέναν στην μάντρα κι έτσι του το αφήσαμε στην πόρτα με ένα σημείωμα. Από την άλλη ίσως να ήταν καλύτερα που δεν σμίξαμε ξανά γιατί έχω μια υποψία πως εκείνο το βράδυ θα κοιμόμασταν εκεί!
Λίγα χιλιόμετρα αργότερα και ενώ περνούσαμε μέσα από την Μουρνιά ακούμε ένα σφύριγμα. «Ωχ» σκέφτηκα, «ο βοσκός, πάει η εκδρομή!»...
Όμως με μεγάλη μας έκπληξη ήταν ο Μανόλης (Africaptan) που μας γνώρισε και μετά τις αγκαλιές και τις ευχές επέμεινε να κάτσουμε για έναν καφέ. Τον ευχαριστήσαμε αλλά δεν μας έπαιρνε. Ήταν ήδη 5 το απόγευμα και έπρεπε να προχωρήσουμε ως τις Τρεις Εκκλησιές όπου είχαμε σκοπό να κατασκηνώσουμε.
13/12/12, 01:04 
